Wstałam w niedzielę i włączyłam telewizor. W programie "Pod prasą" uśmiechał się do mnie Tomasz Sakiewicz. Miło, błogo, spokojnie, pewnie. Wiedziałem, że nie zamierza konfrontować swoich opinii z nikim, kto się z nimi nie zgadza. Nie zamierza prowadzić debaty czy czczej dyskusji. Zamierza dyrygować orkiestrą, która wpatrzona jest w jego gesty i usta. Dano mu antenowy czas na spokojne głoszenie prawd - przepraszam - Prawd. Wiecznych, jedynych, Sakiewiczowych. Co ja mówię?! Uniwersalnych! Sakiewicz wraz z grupą zaproszonych do studia dziennikarzy dowodził trzech rzeczy: straszliwej manipulacji prof. Friszke (w jego ostatniej książce "Anatomia buntu"), straszliwego demonizmu Michnika oraz niewinności i niezaprzeczalnego, niezłomnego bohaterstwa Macierewicza. I nie robił tego bynajmniej z powodu politycznych sympatii do tego ostatniego. Boże broń! Robił to z powodu Prawdy, do której ujawniania czuje się on, jak i pierwszy program telewizji, szczególnie powołany. wiadomosci.wp.pl

Tagi: buntu, mier, tvp1, prl, anatomia, pew, nimi, kto, mu, pod